"هو اللّه تعالی شأنه العظمة و الاقتِدار "
الهی الهی أشكرك فی كلّ حال و أحمدك فی جميع الاحوال * فی النّعمة الحمد لك يا اله العالمين و في فقدها الشّكر لك يا مقصود العارفين * في البأساء لك الثّناء يا معبود من فی السّموات و الارضين و فی الضّرّاء لك السّناء يا من بك انجذبت أفئدة المشتاقين* فی الشّدّة لك الحمد يا مقصود القاصدين و فی الرّخاء لك الشّكر يا أيّها المذكور فی قلوب المقرّبين * فی الثّروة لك البهاء يا سيّد المخلصين و في الفقر لك الامر يا رجاء الموحّدين* في الفرح لك الجلال يا لا إله إلّا أنت و في الحزن لك الجمال يا لا إله إلّا أنت * في الجوع لك العدل يا لا إله إلّا أنت و في الشّبع لك الفضل يا لا إله إلّا أنت * فی الوطن لك العطاء يا لا إله إلّا أنت و فی الغربة لك القضاء يا لا إله إلّا أنت * تحت السّيف لك الافضال يا لا إله إلّا أنت و فی البيت لك الكمال يا لا إله إلّا أنت* فی القصر لك الكرم يا لا إله إلّا أنت و فی التّراب لك الجود يا لا إله إلّا أنت * فی السّجن لك الوفاء يا سابغ النّعم و فی الحبس لك البقاء يا مالك القدم * لك العطاء يا مولی العطاء و سلطان العطاء و مالك العطاء أشهد انّك محمود فی فعلك يا أصل العطاء و مطاع فی حكمك يا بحر العطاء و مبدأ العطاء و مرجع العطاء

حضرت بهاءالله : ادعيه حضرت محبوب ص50و51

هُو اللّه
خدايا شکر ترا که اين دل و جان به جانان رساندی و اين بی بهره را نصيب بی پايان بخشيدی اين گمگشته را به کوی خويش خواندی و اين سر گشته را در پناه خود سر و سامان دادی توئی دهنده و بخشنده و پاينده و مهربان . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص145

هُو الأبهی الأبهی
پروردگارا آمرزگارا چگونه زبان بستايشت گشايم و پرستش و نيایش نمايم تقرير عين تقصير است و تحرير دليل نادانی در اين امر عسير زبان آلتی است مُرکّب از عناصر صوت و بيان عرضی است از عوارض به آلت عنصری و صوت عارضی چگونه توان نعت و ستايش حضرت بيچون گفت آنچه گويم و جويم از مدرکات عالم انسانی است و در تحت احاطه عالم بشری نتائج فکريّه چگونه بمعارج الهيّه رسد و عنکبوت اوهام چگونه به لعاب ظنون و افهام بر رفرف تقديس تند جز بيان عجز چاره ای نه و بغير از اعتراف به قصور بهانه ای نيست تو غنيّ متعالی و مقدّس از ادراک عقول اهل کمال ... ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء صص 142و143

هُو الابهی
ای مهربان يزدان من محض عنايت روح وجود دميدی و خلعت حيات بخشيدی و از چشمه هدايت نوشانيدی و ندای الست به سمع اين عبد رسانيدی و بانگ سُبحان رَبِّی الابهی مسموع فرمودی و در ظلّ شجره انيسا مأوی دادی و از کأس ميثاق نوشانيدی و به فضل مخصوص مخصّص داشتی و به فوز عظيم موفّق نمودی حال ای پروردگار اين مسکين را عَلَم مبين فرما و اين حزين را در افق منير روشن کن توئی فضّال و مهربان . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص150

هُو اللّه
ای پروردگار ستايش ترا که اين بينوا را بانوا کردی و اين مستمند را به گنج روان دلالت فرمودی اين قافله گمگشته را به کعبه مقصود هدايت فرمودی و اين ماهی تشنه لب را از معين عين تسنيم نوشانيدی پس اگر در دهان صد هزار زبان بگشايم و به هر زبان حمد و ستايش تو نمايم از عهده شکر الطافت در نيايم که چنين موهبتی مبذول فرمودی و چنين احسان رايگان داشتی ای يزدان مهربان ثابت نما و نابت کن مستقيم فرما و در محفل اسرار همدم و نديم کن ای کريم توئی صاحب فضل عظيم انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص148و149

هُو اللّه
خدايا ترا شکر باد که اين بيگانه را آشنای خويش نمودی و اين بيچاره را به پناه خود راه دادی تشنه جان سوخته را آب حيات بخشيدی و ماهی لب تشنه را به عذب فرات در آوردی لک الحمد علی ذلک انّک انت الکريم الرّحيم الوهّاب . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص146

هُوالابهی
ای پروردگار به آنچه سزاوار است موفّق کن . ای آمرزگار به آنچه لايقست مؤيّد فرما . اين دست ها به دامن عفوت پيوسته و اين دل ها به محبّتت مقيّد و بسته .عنايت کن موهبت بخش . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص43

كريما رحيما
گواهی مي دهم به وحدانيّت و فردانيّت تو و از تو مي طلبم آنچه را كه به دوام ملك و ملكوت باقی و پاينده است. توئی مالك ملكوت و سلطان غيب و شهود . ای پروردگار مسكينی به بحر غنايت توجّه نموده و سائلی به ذيل كرمت اقبال كرده او را محروم منما.
توئی آن فضّالی كه ذرّات كائنات بر فضلت گواهی داده توئی آن بخشنده ئی كه جميع ممكنات بر بخششت اعتراف نموده. اين بنده از كلّ گذشته و به حبال جود و اذيال كرمت تمسّك و تشبّث جسته و در جميع احوال به تو ناظر و ترا شاكر . اگر اجابت فرمائی محمودی در امر و اگر ردّ نمائی مُطاعی در حكم . توئی آن مقتدری كه كلّ نزد ظهورش عاجز و قاصر مشاهده شوند . ای كريم اين عبد را بخود وا مگذار. توئی قادر و توانا و مالك جود و عطا.

حضرت بهاءالله : ادعيه حضرت محبوب صص 348و349