هُو اللّه
ای پروردگار عفوّی و غفوری و آمرزگاری خطا ننگری عطا پروری گناه بپوشی پناه ببخشی و در جوار رحمت کبری منزل و مأوی دهی ای ايزد مهربان اين نفوس را در سايهء الطاف جای ده و در کهف رحمت مأوی بخش از گلخن فانی برآر و در گلشن باقی در آر ظلمت ذُنوب محو کن و از شب تاريک نجات بخش و در جهان روشن شمع های انجمن فرما توئی دهنده و بخشنده و تابنده و درخشنده و آمرزنده و مهربان . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء صص264و265

هُو اللّه
ای متوجّه الی اللّه ديده به ملکوت غيب جبروت باز کن و به اين مناجات آغاز نياز کن که : ای مهربان تو ستر کن و بپوش خطا از ما عطا از تو جفا از ما وفا از تو گناه از ما پناه از تو بيماری از ما شفا از تو بپوش و بيامرز وفا کن پناه ده شفا بخش . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص285

هُو اللّه
ای يزدان مهربان سرا پا گنهيم و خاک رهيم و متضرّع در هر صبحگهيم ای بزرگوار خطا بپوش و عطا ببخش وفا بفرما صفا عنايت کن تا نور هدايت تابد و پرتو موهبت بيفزايد شمع غفران بر افروزد و پرده عصيان بسوزد صبح اميد دمد ظلمت نوميد زائل گردد نسيم الطاف بوزد و شميم احسان مرور نمايد مشامها معطّر گردد رويها منوّر شود توئی بخشنده و مهربان و درخشنده و تابان . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص279

هُو اللّه
ای حيّ توانا پناه گنه کاری و بخشنده و آمرزگار ما غرق خطائيم و تو دريای عطا ما در ظلمات عصيانيم و تو آفتاب فضل و احسان پروردگارا نظر به قصور مفرما و بحسب لياقت و عجز موفور ما معمول مدار ذليليم و عليل عزيز کن جليل فرما درمان بخش درياق اعظم عفو و غفران مبذول دار آمرزگارا به عصيان مگير هر حيرانی را تو مجيری و دستگير از عالم ناسوت بيزار نمودی و در جهان ملکوت کامکار کن از حيّز آفات رهانيدی به گلشن الطاف برسان توئی بخشنده و دهنده و رهاننده و پاينده و مهربان . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص281

ای پروردگار خطيئات اين نفوس را عفو کن و سيّئات اين ذليلان را ستر نما تو واقفی تو عالمی تو مطّلعی تو آگاهی ما گنه کاريم ما خطا کاريم ما غافليم ما ذاهليم تو عفوّی تو غفوری تو بزرگواری تو آمرزگاری انّک انت التّوّاب السّتّار . ع ع

حضرت عبدالبهاء : مجموعه مناجاتها حضرت عبدالبهاء ص289

هُو النّاصِر المُعين
الها كريما رحيما
بتو توجّه نموده‌ام و بحبل عنايتت متمسّكم و بذيل كرمت متشبّث . توئی آن كريمی كه يك قطره از دريای غفرانت عصيان عالميان را محو نمايد و يك كلمه از فم عنايتت آب حيوان بر اهل امكان مبذول دارد . ای بخشندهء يكتا عبدت را محروم منما و از بحر رحمتت قسمتی عطا نما و از دريای جودت نصيبی مقدّر فرما.
السن عالم قابل ذكرت نه و افئده امم لايق ادراك هستيت نه . هستی تو ورای ادراك عقول و فوق عرفان نفوس بوده و هست . بكمال عجز و ابتهال بخشش قديمت را ميطلبم و فضل عميمت را ميجويم . تو دانا و آگاهی بذكرت زنده‌ام و باميد لقايت موجود و پاينده آن كن كه سزاوار بخشش توست نه لايق ذكر و ثنای من . لا اله الّا أنت الغفور الكريم . الحمد لك أنت مقصود القاصدين.

حضرت بهاءالله : ادعيه حضرت محبوب صص362و363