جميع ناس منتظر ايّام اللّه بوده‌اند و چون شمس ظهور از افق سماء مشيّت الهی اشراق فرمود کلّ از او غافل و به غير او مشغول و متوجّه مگر نفوسی که ندای ربّانی را به سمع فؤاد شنيده‌اند و به افقش توجّه نموده‌اند . اليوم يوم خدمت است . اليوم يوم عمل خالص است . بايد جميع دوستان به عنايت رحمن به اعمال حسنه و به اخلاق مرضيّه و بيانات شافيه به هدايت عباد مشغول شوند . انّه وليّ المحسنين .

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ص325

ای فرزند کنيز من ، لازال هدايت به اقوال بوده و اين زمان به افعال گشته . يعنی بايد جميع اعمال قدسی از هيکل انسانی ظاهر شود چه که در اقوال کلّ شريکند و لکن افعال پاک و مقدّس مخصوص دوستان ماست . پس به جان سعی نمائيد تا به افعال از جميع ناس ممتاز شويد . کذلک نَصَحناکم فی لوح قدس منير .

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ ص240

هُو اللّه
جميع بشر هميشه مورد دو احساس هستند * يکی احساس سرور ديگری احساس حزن * وقت سرور روح انسان در پرواز است جميع قوای انسان قوت مي گيرد و قوهء فکريه زياد مي شود قوه ادراک شديد مي گردد قوت عقل در جميع مراتب ترقی مي نمايد و احاطه به حقا ئق اشياء مي کند* امّا وقتي که حزن بر انسان مستولی شود مخمود مي شود جميع قوی ضعيف مي گردد ادراک کم مي شود تفکر نمي ماند تدقيق در حقايق اشيا نمي تواند خواص اشيا را کشف نمي کند مثل مرده مي شود * اين دو احساس شامل جميع عموم بشر است *

ای پسر عيش ، خوش ساحتی است ساحت هستی اگر اندر آيی و نيکو بساطی است بساط باقی اگر از ملک فانی برتر خرامی و مليح است نشاط مستی اگر ساغر معانی از يد غلام الهی بياشامی . اگر به اين مراتب فائز شوی از نيستی و فنا و محنت و خطا فارغ گردی .

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ص238

ای بلبلان فانی ، در گلزار باقی گلی شکفته که همه گلها نزدش چون خار و جوهر جمال نزدش بی مقدار .پس از جان بخروشيد و از دل بسروشيد و از روان بنوشيد و از تن بکوشيد که شايد به بوستان وصال در آئيد و از گل بی مثال ببوئيد و از لقای بی زوال حصّه بريد و از اين نسيم خوش صبای معنوی غافل نشويد و از اين رائحهء قدس روحانی بی نصيب نمانيد . اين پند بندها بگسلد و سلسله جنون عشق را بجنباند، دلها را به دلدار رساند و جانها را به جانان سپارد، قفس بشکند و چون طير روحی قصد آشيان قدس کند .

مقصود از جلوه الهی و طلوع انوار غيب غير متناهی تربيت نفوس است و تهذيب اخلاق من فی الوجود تا نفوس مبارکی از عالم ظلمانی حيوانی نجات يافته به صفاتی مبعوث گردند که تزيين حقيقت انساني است ناسوتيان لاهوتيان شوند و ظلمانيان نورانيان گردند محرومان صرف محرم راز ملکوت شوند و معدومان محض مأنوسان جلوه لاهوت شوند بی‌نصيبان از بحر بی‌پايان نصيب برند و نادانان از معين حيوان دانائی سيراب شوند درندگان ترک درندگی کنند و تيزچنگان در نهايت بردباری باشند اهل جنگ صلح حقيقی جويند و درندگان تيز چنگ از سلم حقيقی بهره برند ناپاکان از عالم پاکی خبر گيرند و آلودگان

از شئون عالم هستی بيزار شويد و در هر رتبه آرزوی نيستی نمائيد شعاع چون به آفتاب رسد محو و فنا گردد و قطره چون به دريا رسد ناپديد شود عاشق صادق چون به معشوق رسد معدوم شود انسان تا به مقام فدا قدم ننهد از هر موهبتی محروم گردد و مقام فدا مقام فنا و نيستی است تا هستی الهی جلوه نمايد و مشهد فدا ميدان انقطاع است تا آيات بقا ترتيل گردد تا توانيد از خود به کلّی بيزار شويد و گرفتار آن روی پر انوار و چون باين مقام سجود فائز شويد من فی الوجود را در ظلّ خويش يابيد اين است موهبت کبری اين است سلطنت عظمی اين است حيات بی‌منتهی و ما دون آن عاقبت خسران مبين

ای اهل عالم شما را وصيّت می‌نمايم به آنچه سبب ارتفاع مقامات شماست . به تقوی اللّه تمسّک نمائيد و به ذيل معروف تشبّث کنيد. براستی می‌گويم لسان از برای ذکر خير است .او را به گفتار زشت ميالائيد عفا اللّه عمّا سلف از بعد بايد کلّ بما ينبغی تکلّم نمايند . از لعن و طعن و ما يتکدّر به الانسان اجتناب نمايند ... امروز روزي است بزرگ و مبارک . آنچه در انسان مستور بوده امروز ظاهر شده و می‌شود .

انسان طلسم اعظم است ولکن عدم تربيت او را از آنچه با اوست محروم نموده به يک کلمه خلق فرمود و به کلمه اخری به مقام تعليم هدايت نمود و به کلمه ديگر مراتب و مقاما تش را حفظ فرمود " حضرت موجود مي فرمايد " انسان را به مثابه معدن که دارای احجار کريمه است مشاهده نما به تربيت جواهر آن به عرصه شهود آيد و عالم انسانی از آن منتفع گردد .

محبوب عالميان در سجن اعظم ساکن است و قدر اين مظلوميّت را دانسته ، تو هم بدان . لعمر اللّه مظلوميّت بسيار محبوب است . کوثر عرفان رحمان را پنهانی بنوش و قدر بدان . ايّام غلبه ظاهريّه خواهد آمد و لکن اين لذّت را نخواهد داشت . و اگر درست ملاحظه کنی عظمت امر را با حالت مذکوره مشاهده نمائی . اينست بيان احلی که از قلم اعلی جاری شد .

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ ص199