دوست يکتا می‌فرمايد : راه آزادی باز شده بشتابيد و چشمه دانائی جوشيده از او بياشاميد .بگو ای دوستان سراپرده يگانگی بلند شد به چشم بيگانگان يکديگر را نبينيد . همه بار يک داريد و برگ يک شاخسار . به راستی می‌گويم هر آنچه از نادانی بکاهد و بر دانائی بيفزايد ، پسنديده آفريننده بوده و هست . بگو ای مردمان در سايه داد و راستی راه رويد و در سراپرده يکتائی درآئيد .

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ ص139

اليوم بر هر نفسی من عند اللّه فرض شده که به چشم و گوش و فؤاد خود در امر او ملاحظه نمايد و تفکّر کند تا از بدايع مرحمت رحمن و فيوضات حضرت سبحان به اشراقات شمس معانی مستنير و فائز شود .و علّتی که جميع ناس را از لقاء اللّه محروم نموده و به ماسواه مشغول داشته اين است که به وهم صرف کفايت نموده‌اند و به آنچه از امثال خود شنيده قناعت کرده‌اند ، به راههای مهلک تقليد مشی نموده‌اند و از مناهج تجريد محروم شده‌اند . امر الهی چون صبح نورانی ظاهر و لائح بوده .

اليوم بايد احبّای الهی به شأ نی در ما بين عبا د ظاهر شوند که جميع را به افعال خود به رضوان ذوالجلال هدايت نمايند . قسم به آفتاب صبح عزّ تقديس که ابدا حقّ و احبّای او که منسوب به اويند ناظر به ارض و اموال فانيه در او نبوده و نخواهند بود . چه اگر مقصود تصرّف در ارض بود البتّه قادر و مقتدر بوده و به کلمه‌ای جميع عالم را تصرّف می‌فرمود .

...الفت و التيام دليل بر تربيت مربی حقيقی است و تفرق و تشتت برهان وحشت و محروميت از تربيت الهی * اگر معترضی اعتراض نمايد که طوائف و امم و شعوب و ملل عالم را آداب و رسوم و اذواق و طبائع و اخلاق مختلف و افکار و عقول و آراء متباين با وجود اين چگونه وحدت حقيقی جلوه نمايد واتحاد تام بين بشر حاصل گردد؟

ای حقيقت جو

از برای نعمت مراتب لا نهايه بوده و خواهد بود در کتاب پروردگار تو و پروردگار عالميان اوّل نعمتی که به هيکل انسانی عنايت شد خرد بوده و هست و مقصود از او عرفان حق جلّ جلاله بوده اوست مدرک و اوست هادی و اوست مبيّن و در رتبه ثانيه بصر است چه که آگاهی عقل از گواهی بصر بوده و خواهد بود و همچنين سمع و فؤاد و سا ير نعمتها که در هيکل انسانی ظاهر و مشهود است تعالی تعالی قادری که اين قوا را در شخص انسانی خلق فرمود و ظاهر ساخت در هر کدام آثار عظمت و قدرت و قوّت و احاطه حق جلّ جلاله ظاهر و مشهود است در قوّه لامسه تفکّر نما که جميع بدن را احاطه نموده

حضرت ولی امرالله می فرمایند :
دنیا در تلاطم شدیدی است و مشاکل آن روز به روز زیادتروشدیدترمیشود ، بنابراین ما نبایدبیکاربنشینیم . به عبارتی مادرحملِ وظیفۀ مقدسمان نبایدسرباز زنیم.حضرت بهاء الله تعالیم مبارکه را به ما ارائه نداده اند که آن را ذخیره نماییم و برای سرور و شادمانی خود آن را پنهان بداریم . آن را به ما اِعطاء نموده اند که زبان به زبان آن را بیان کنیم تا همۀ جهانیان به تعالیم الهی آشنا شوند و از برکات و تأثیرات تعالی بخش ِآنها بهره مند گردند.

حضرت بهاء الله می فرمایند قولُهُ اَحلی:
یا اَهلَ الاَرض اِذا غَرُبَت شمسُ جمالی و سُتِرَت سَماءُ هَیکَلی لاتَضطَرِبوُا قوموُا علی نُصرةِ امری و ارتِفاعِ کَلِمَتی بَینَ العالمین . اِنّا مَعَکُم فی کلِ الاَحوال و نَنصُرُکُم بالحَق.
ای زمینیان !آن زمان که خورشیدِ جمالم غروب کرد و آسمانِ هیکلم پوشیده شد، مضطرب و پریشان نشوید . به یاری امرم و بلند ساختن ِکلامم در میان مردمان قیام کنید . همانا ما در همۀ احوال با شما هستیم و شما را به حق، یاری می نماییم.


بیایید قیام کنیم و با تخلق به اخلاقِ حسنه و ایقان و درک و شجاعت به تبلیغ امرش پردازیم . بگذارید این مهمترین وضروری ترین وظیفۀ هر شخص بهایی باشد . بگذارید این را غالب ترین شور و شوقِ زندگیِ خود قرار دهیم. حضرت ولی امرالله


بساط تبلیغ باید در جمیع ِ اَحیان ممدود گردد زیرا تأییدات الهی موکول بر آن ، اگرنفسی به جان و دل در نهایتِ همت ،کمر بر تبلیغ ِ امرالله نبندد البته از تأییدِ ملکوتِ ابهی محروم ماند، ولی باید که به حکمت باشد و حکمت این است که به مدارای الهی ومحبت و مهربانی و صبر و بردباری واخلاق ِ رحمانی و اعمال و افعال ِ ربانی تبلیغ نماید نه اینکه به صُمت و سکوت پردازد و به کلی فراموش نماید. حضرت عبدالبهاء

بايد عاصی در حالتی که از غير اللّه خود را فارغ و آزاد مشاهده نمايد طلب مغفرت و آمرزش کند . نزد عباد اظهار خطايا و معاصی جائز نه ، چه که سبب و علّت آمرزش و عفو الهی نبوده و نيست و همچنين اين اقرار نزد خلق سبب حقارت و ذلّت است و حقّ جلّ جلاله ذلّت عباد خود را دوست ندارد . انّه هو المشفق الکريم . عاصی بايد ما بين خود و خدا از بحر رحمت ، رحمت طلبد و از سماء کرم مغفرت مسئلت کند .

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ ص2

هر نفسی که از کلمة اللّه معرض شد ، در نار و از اهل نفی و سجّين و در ظلّ مشرکين محشور .اين است ظهورات اين مقامات که در حين ظهور کلمه ظاهر می‌شود . و لکن نفوسی که موفّق شدند برضی اللّه و امره ، بعد از خروج ارواح از اجساد به اجر اعمال در دار اُخری فائز خواهند شد ، چه که آنچه در اين دنيا مشهود است استعداد زياده از اين در او موجود نه . اگر چه کلّ عوالم الهی طائف حول اين عالم بوده و خواهد بود و لکن در هر عالمی از برای هر نفسی امری مقدّر و مقرّر .

حضرت بهاءالله : آيات الهى جلد ۱ص347

ای مؤمن باللّه ، در هر ظهوری ناظر به خود امر و ظهورات ظاهره من عند او بوده تا از صراط الهی نلغزی . مثلاً ملاحظه در انسان نما که اگر او را به خود او عارف شوی ، در هر قميص که او را ملاحظه نمائی ميشناسی و لکن اگر نظر بدون او از لباس و قميص داشته باشی ، هر آن و يومی که قميص تجديد شود از عرفان او محتجب و ممنوع مانی .